niedziela, 13 listopada 2016

Gdy budzi się listopadowy dzień

W listopadzie trudno uchwycić słońce o wschodzie, zazwyczaj chowa się za mgłą lub ciężkimi od deszczu bądź śniegu chmurami. Gdy po przebudzeniu ujrzałam pierwszy nieśmiały poblask jutrzenki, wiedzialam, że muszę iść za górę powitać dzień.
Sprawdziłam godzinę - do wschodu pozostało ok. 70 minut. Spokojnie wypiłam poranną kawę, ciepło się ubrałam (szron wskazywał, że za oknem jest spory przymrozek). Pies, czując, iż szykuje się dłuższy spacer, machał przyjaźnie ogonem, nie mogąc doczekać się wyjścia.

Dołożyłam drewna do pieca, złapałam aparat i wyszłam w świt. Pod nogami chrzęściła przymrożona trawa i był to jedyny słyszalny dźwięk. Całkowity brak wiatru sprawiał, że nie szeleściły zamarznięte na drzewach liście. Szłam wolno w kierunku niewielkiej przełęczy, za którą rozciąga się szeroka panorama Pogorza Izrskiego i Gór Izerskich z majestatycznym szczytem Tłoczyny w centralnym miejscu.
Już na siodle między Księżym Lasem a Blizborem, wiedziałam, że nie mam co liczyć na słoneczne ekstrawagancje, gdyż znad Gór Kaczawskich ciągnęły gęste, stalowe chmury. Tylko na północy błękit powoli przechodził w róż i Pogórze zaczynało się zaróżawiać. Przeszłam łąką pod ulubiony samotny modrzew, który nieraz dawał mi osłonę i oparcie, gdy w wichurze czekałam na słońce. Dziś nie potrzebowałam jego wsparcia.
Pies szalał, poszukując tropów, kopał dołki, biegał, co jakiś czas sprawdzał, czy jestem w pobliżu. Gdy znikał w lesie, słyszałam łamane gałązki, a potem tupot jego nóg, gdy orientował się, że nie idę za nim.
Zgodnie z moimi przypuszczeniami słońce nie wyjrzało zza chmur, a swoją obecność zaznaczyło barwnymi igraszkami wśród chmur.
Wracałam rudym od buczynowych liści lasem, przyglądając się oszronionym kwiatom, liściom i owocom. Szczególnie ciekawie wyglądały pokryte ostrymi igłami krzewy jeżyn. Ich czerwone liście i owoce odcinały się jaskrawo od srebrzystozielonego podłoża.
A potem zobaczyłam Domek pod Orzechem. Jego widok nieodmiennie mnie zachwyca i sprawia, że czuję się bogatą.
Jeszcze tylko rzut oka na Pogórze, gdzie senny Mirsk, opatulony mgłą powoli budził się do życia, a dalej nad tumanami królował niczym wyspa wśród spienionego morza, ciemny zarys Gryfa.
Wolno wracałam do domu, przyjrzałam się dorodnemu świerkowi, który został tu posadzony, gdy dzieci były małe. Teraz zaczął zagrażać bezpieczeństwu domu i trzeba będzie go ściąć na świąteczne drzewko (chcemy, by ozdobił kościół w Gierczynie)
Weszłam do domu pachnącego drewnem i kawą. Ślubny nadal spał, pochrapując rytmicznie.

10 komentarzy:

adatoniewypada pisze...

Pieknie u Ciebie, obserwowalam dzisiaj również, chociaz przez okno narodziny dnia. Moja ulubiona pora.

Marchevka _ pisze...

U W I E L B I A M.
Ach. <3

Niania w Paryzu pisze...

jakim jestes pieknym czlowiekim by zachwycac sie tym, zwyklym, codziennym pieknem!? Aniu, pozdrawiam Cie serdecznie!

Anna Kruczkowska pisze...

Dziewczyny, aż mi się ciepło koło serducha zrobiło! Dziękuję :*

Mint on Mars pisze...

Lubię Listopad, ale szkoda, że u mnie nie ma śniegu...

Maria z Pogórza Przemyskiego pisze...

Zorza poranna na niebie:-)
U nas śniegi... aż za dużo, bo sprawia kłopoty w przemieszczaniu się:-) pozdrawiam.

Krzysztof Gdula pisze...

Te chmury i ja widziałem, będąc w Kaczawskich, ale później pokazało się słońce, na krótko, ale jednak – listopadowa rzadkość. Aniu, a co robisz, gdy chrapanie ślubnego nie da Ci usnąć?
Zajrzyj, proszę, tutaj, zobaczysz wspomnienie słońca w znanych Ci miejscach, i to jak znanych:
http://www.na-szlaku.net/files/Na%20Szlaku%2011-2016.pdf

Swoją drogą jedno zdjęcie pomylili, robiłem je pod Jelenią Górą.

Anna Kruczkowska pisze...

Ojej, ależ miło, że właśnie ten tekst został opublikowany. zrobiłeś mi wtedy miłą niespodziankę zdjęciami ukochanych miejsc.
Co robię z chrapaniem Ślubnego... śpię w zatyczkach. A jeśli chrapie nad ranem, po prostu wstaję.

Anna Kruczkowska pisze...

No i zobacz... jedni marzą o śniegu i go nie mają, inni mają go za dużo...

Krzysztof Gdula pisze...

Cieszę się z powodu niespodzianki, Aniu.
Moja żona też wcześnie wstaje, ale kosztem wieczoru, bo wcześnie zasypia. Natomiast ja bez budzika wstałbym późno, oj, późno. A może dam żonie zatyczki i wtedy pośpi dłużej? :-)